My name is 'Life' - Adım 'Hayat'

Yigidi Oldur Hakkini Yeme

2011-12-17T07:40:00.000-08:00

Karsiyim dogalliklara mudahaleler olmasina. Bana bunu az once dusunduren 'Bogazici Koprusu' oldu. Vaktiyle istemeyeni cokmus, simdi eksikligi dusunulemez. Istanbul bogazinin dogal dokusuna islem gerektirmis bir yapi olmasi cihetiyle protesto edilisini anlamamak mumkun degil. Gelin gorun ki, degisimin ve gelisimin yan etkilerinden biri olan boylesi yapay cozumlerden 'ilelebet uzak durmak' diye birsey yok. Her degisim, bir baskasina gebe ve medeniyet tabii olanlari sirayla asimile etmekte. Bunu soylerken, medeniyetin nimetlerinden istifade edebiliyor olmanin rahatligi da surulmekte. Oturdugum yerden izlemekte oldugum 'Bogazici Koprusu' renklendirmesiyle gecemi suslemekte.

Belki son

2011-12-04T14:02:00.000-08:00

Veda ederken bu yıla, belki son dokunuş buralara. Seneler gecmiş gitmiş derken, belki de en çok bu sene öğrendim hayata dair derslerden :) Kafiye, mecaz, tasfir, kinaye.... Edebi bağlamlarla seslenişleri seviyorum, olmasa da lisan kabiliyetim şahane:)

Yolda

2011-12-04T14:00:00.000-08:00

Kalsın,
Dinletmesen de bana sendekileri,
Sadece bilmek te güzel serzenişleri.

Gecesi bitmez, günü geçmez dediklerini,
Sıkı sıkı tut…
Sana faydası; yarına umut.

Damla damla,
Bazen zorla,
İlla ki var bir akış yolunda…….

Fani ve Yalan

2011-10-19T14:57:00.000-07:00

Bu dünyada herşey fani, hersey yalan.
Simdi var olan belki bir saniye sonra toz duman.
Şahit olsa da tum bunlara insan, sanki kontrol ondaymiscasina tasayi da yükü de sırtlanan.
İster plan yap ister program, bir noktadan sonrasi senin kısmetine çıkan.
Hayata dair söz söyleyip, kalemi konuştursa da yasayan,
Sanki tüm komuta kendindeymiscesine ediyor yola devam.

Biii'den Biiiii'ye :)

2011-09-18T11:41:00.000-07:00

Belki yeni doğan gün gülümser kaderime,
Umulmadık kapılar açılıverirler habire.
Bunu düşünmek dahi ayrı haz verir,
Güçlenmeyi sağlar en dar zamanda bile.

Hayat sana hep gülümsesin Biiiiciiiğiiimmm:)

17.09.2011

Bahçe'den Dağ'dan

2011-09-13T02:27:00.000-07:00

Evlat ağaç, anne bağ-bahçe, baba dağ imis. Evlat bir yandan anasinin ömrünün mahsuluyken, diğer yandan onun tüm varlıklarından istifade eden, sonuçta faydali bir varlik olabilirse üretkenlikleriyle anasinin omrunu yeserten, susleyen, tum kaynaklari tuketmek karsiliginda bunu yapabilenmis. Bahcenin canliligi ve guzelligi icin agacin coskusu yetermis.
Babaysa dag imis. Dag bahce gibi degilmis. Agacina can olurmus, hayat kurmasinda, boy vermesinde hep kendinden sunanmis. Bir zaman sonra agac ta serpildigiyle, kök salarak, ureyip çoğalarak onda erozyonu önler, kayıplara mahal vermez, vaktiyle ve hali hazırda gordugu sahiplenmeye bir nevi tesekkurmuscesine varligini etkin sekilde surdururdurebilirse dag onun ardinda her daim durabilirmis. Agac kök salamaz, dağın da var olmasına destek olamazsa hem dağ kayar gider, hem de ağaca dayanak kalamazmis. Herbir yanı güzelliklerle bezenmiş koca çınarlar, olduğu bahçenin dal dal veren gülü, dağının ölümsüz eseri olabilmek ümidiyle.

Haydi:)

2011-07-31T18:44:00.000-07:00

Hayat suruyor sen sizlansan da, hizlansan da. Iyisimi kacirma ani, ciz-biz yapma. Tut bir tarafindan akip gidenin. Bilesin ki olursun birsekilde, oldugun yerden otesinin. Fireko 31.07.2011

Tım tım

2011-05-20T14:36:00.000-07:00

Yükleri attım, yoluma baktım,
'Bundan doğrusu var mıydı' diye çok tarttım.
Anladım ki, biraz gidişata 'Eyvallah',
Biraz muammaya bin takla,
Sonunda olacaklar görünecek bir anda.
Kim bilir, belki yaşanırlar yıllarca?

Fireko, 19.05.2011

Son dönemde yazılanlardan.....

2011-05-15T13:02:00.000-07:00

Dane dane

Sinemde var sansamda yare,
Aslında hepsi birer güldane.
Ne hüsran, ne de çile bendeki hare.
Sadece cilvesi bu kısa ömrün,
Dilde bahis olan, bahane.

Fireko 12.05.2011

Esinti

Bir vardın, bir yoktun,
Gökteki yıldızlar gibi kah göründün, kah kayboldun.
Bu hallerle sözlerimin nicesini sessizliklere koydum.
Çoşkulu bir ruhtum,
Bundandır sustuklarımla için için yoğruldum.
Anladım ki, yoruldu sandıklarım halen diri ve feyizli,
Artık biliyorum, varlığım bundan böyle kalacak hep ahenkli.

Fireko 04.05.2011

Birden

2011-02-17T13:25:00.000-08:00

Hep ‘gideyim gideyim’ dedim,
Ya mekan dar geldi veya ruhumun bedenden taşası.

İçime sindirdikçe hayatı,
Yaşadığım yerler cana dokunu verdi.
Bırak gitmeyi,
Fani olanlar 'bütün' olmayı öğrendi.

Fireko, 17.02.2011

Toplumun düşündürdüklerinden

2011-01-09T10:31:00.000-08:00

Her zaman, eğitimli, açık fikirli ve hür ruhlu kişilerin soylarını mümkün olduğu kadar çok çocukla devam ettirmelerinden yana oldum. Aile planlaması denilen uygulamaların, cehaleti terk etmek istemeyen, dar kafalı ve banaz kesimlerde yürütülmesinin faydalı olabileceğini düşündüm. Gidişat fikren desteklediğimin tersine işledi. Eğitimli, açık fikirli ve toplumsal iyileşmeleri sağlayacak evlatları yetiştirebilecek kapasitedeki ebeveynler tek çocuk sahibi olmayı tercih ettiler ve tercihleri bu doğrultuda süreceğe benziyor. Önümüzdeki yıllarda ortalık Çin'deki '6 Pocket Syndrome' olarak adlandırılan, bir çocuğun altı ebeveynin (anne-baba ve onların anne ve babaları) odağı olduğu durumu tecrübe ederek yetişmiş insanlar dünyası olacak.
Hali hazırdaki ve yarının dünyasına çocuk getirmek ne kadar doğrudur, ne kadar değildir tartışılır. Gelin görünki insanoğlu var oldukça soyunu devam ettirme girişimleri devam edecektir (bu yaratılmışların doğasında var). Ve soyları sürdürme girişimlerini vasıflı gerçekleştirmeye çalışan pekçok kişi (girişte bahsettiği ilk grup) farkında olmadan zahmetlere salahiyet verecekler ve veriyorlar. Kardeşliği, paylaşmayı, dayanışmayı aile müessesinde, hemen berisindeki kardeşiyle öğrenmeye olgusu da ender yaşananlar kafilesine katılanlardan biri olacak, hatta olmakta. Diğer taraftan yurdum topraklarında, dünyaya getirilen her nefesi bir nevi ekmek kapısı, bir nevi refah getirici olarak düşünen kesimlerdeyse üremek son hız devam etmekte (girişte bahsettiğim ikinci gruptakiler). Ve, yarının güncesini inşaa edecek olanları günümüzdekilerden farklı değişkenlerle düzenlenmiş denklemler bütünü olarak gördüğüm hayatlar ve bunlarla uğraşacakları günler bekliyor. Herşeye rağmen, toplumun dengesini tutmaya çalışan fertlerin her zaman var olacağını da düşünmüyor değilim.:)

İki kelime:)

2010-12-28T13:26:00.000-08:00

Uzun suskunluklar ardından kısa selamlara dönüştü yazılarım:). Bir seneye daha veda ederken iki kelime yazmadan durmak istemedim. Geçenlerde biri mesaj atmış, 2010 yılını tek kelime ile nasıl özetlerdiniz diye. Düşündüm, düşündüm, pekçok farklılıkları bir arada görebildiğim bir sene daha tamamlanmış dedim. Aklıma ilk gelen 'Yenilikler' ve geniş renk skalasıyla hayatin 'Rengarenk'olduguydu.:)

Sin sin...

2010-08-25T07:46:00.000-07:00

Acı verecekse hatırası,
Yaşanmadı sayıver, gitsin.
Sızıysa kalan mirası,
Rüya varsay, uyanınca silinsin.
İlle de canlanacaksa anısı,
Masalmış diyeceksin,
Tüm anlatılanlar gibi sona ersin.
Ve bilinsin:
Ebedi olandan gerisi,
Yol verir ki, senin olsun yenisi:)

Fireko

Sadece ümit

2010-08-22T09:13:00.000-07:00

Bazen akıl yetmez, para fayda etmez, kelimeler boş ve mekanlar ıssız gelir. Hal böyleyken, ne tabip el verse yarar, ne de sohbetler kafi gelir. Ve herşeyde olduğu gibi bu halin geçişi için de zamanın akışına kaptırıverirsin kendini. Gün gelir, gece biter, saatler peşi sıra geçip gider. Ömür varsa, tüm fanilikler gibi bu dönem de son bulur. Öyle bir dönemdir ki, bir nevi mecburi hizmet gibi, tecrübe edilmesi sonrası için elzem gibi. Bir nevi doğum ve yeniliklerse yolun sonunda yaşanacak olandır. Bu ümitse insanı ayakta tutandır.

Yenilenirken

2010-08-16T17:31:00.000-07:00

Hayat siparişler üstüne yaşanmıyor. Gönül neler neler istiyor. İstediklerimizin kimisi olurken, aklımıza bile gelmeyen güzellikler bizleri bulabilirken, yaşadıklarımızın birçoğu da hesaba katmadıklarımız veya aklımıza getirmekten kaçındıklarımız. Sipariş verir gibi sadece kendi istediklerimize kavuştuğumuz bir hayatın, mevcut yaşantımızdan daha iyi veya daha kötü olup olmayacağını bilemediğimizden, yaşadıklarımız bana ‘bizler için en iyi olanlar’ gibi geliyor.

Hayatı her zaman çok bilinmeyenli, sonu belirsiz denklem olarak algıladım. Yaşantılarımız etap etap bilinmezliklerin ortadan kalktığı, belirsizliklerinse her türlü olasılık hesabına açık olduğu şahsa özel denklemler. Zaman zaman denklemlerin kesiştiği, kesişmelerin sürekli ve süreksizler olarak farklılaştığı durumlar oluyor. Ve Stoa felsefesini başlatan Epictetus’un dediği gibi ‘Things that under our control and not under our control’ (Kontrol ettiklerimiz ve etmediklerimiz) diyerek, türlü türlü yenilenmeler ve dönüşümlerle yaşamaya devam ediyoruz.

Uzun bir aradan sonra, olağanlaşan dönüşüm evrelerimin yenisini yaşarken bir ses, bir nefes vermek istedim. Bu sesleniş, hali hazırdaki dönüşümümde bana düşündürülenlerin özeti oldu.

Hayatlarımızın güzelliklerle dolu olması dileklerimle.

Kafa kağıdı yeni, ruhu eski

2010-06-05T15:28:00.000-07:00

Kıymetli bir kardeşimle yazışmamız sırasında, bu devrin insanlarının nasıl olduklarını irdelerken bulduk kendimizi. Konuştuklarımız, çevremdeki orta yaştan genç pek çok tanıdığımın söylediklerini hatırlattı.Kafa kağıdı yeni, ruhu eskimiş insanlardan oluşan dünyada yaşıyor olduğumuzu fark ettik. Biri diyordu yaş 34 ruh 244, diğeri yaş 20 ruh 90. Ve geçen sene vizyonda seyrimize sunulan 'Benjamin Button' filmi o an, sadece beğendiğim bir film olmaktan çıktı. Bir nevi, bu zamanın insanlarının hayatının seyrini aktaran yapım olarak zihnimde canlandı. Ve insanların hayatta yaşadıkça, piştikçe, hamlıklardan sıyrılıp, zahmetlerden kurtulup, ruhu gençleşmişlere dönüşüyor olduğunu düşündüm. Sonunda kendimce yaptığım yorum;'Eğer kafa kağıdını eskitmek nasip olursa birgün, bir bebek kadar dingin ve taze ruha bürüneceğiz' oldu. Zaman, yaşı genç olsa da, hayat koşulları sebebiyle ruhunen yaşlanmışların zamanı. Ve bu alem, insan olmanın gücü ve kudretiyle, yaşadıkça gençleşen ruhların diyarı.

Bahane

2010-05-17T10:29:00.000-07:00

Ne sen, ne ben.
Bizden adam olmaz.
Aynı kafa, aynı terane.
Sanki binmişiz bir tayyareye,
Gezinir zihnimiz, dönmemek için viraneye.
Fireko, 17.05.2010

Hangisi?

2010-05-06T13:49:00.000-07:00

Gitmek mi gerek?
Ellerinin arasından kaymak.
Henüz içten gelenleri anlatmadan,
Sessizce gecenin derinliği olmak.

Issız kumsallarda yalnızlık mı?
Mehtaplı bir gecede sarıveren sine mi?

Tüm duvarları yıkıp,
Yüreğinin sesine takılıp,
‘Var mısın?’ nidalarıyla,
‘Sen misin?’ sorusuna cevap bulmak.
Veya sualleri örtüp,
Sessiz mısralara dalmak.

Tercihler,
Varışlar,
Kayboluşlar.
Her biri ayrı takılar.
Kimisi yaparken divane,
Kimi kılacak seni yegane.

İyisi mi, dinlemeli ‘O’ sesi.
Ve takip etmeli, çağıran nefesi.

Fireko; 06.05.2010

Adsız

2010-04-29T15:12:00.000-07:00

İnsanlar seni dertsiz bilirler,
Gülen yüzünü bana yorarlar.
Ne çizgiler, ne sızılar,
Hiç biri ele vermez.
Zor olmuşsa da, geçen yıllar.

İki kahkaha örtse de sisi,
Ruhunun rengi boyasa da bizi,
O mahsun bakışlar,
O derin ışıklar,
Anlatırlar, seninle nasıl oldular.

Bilirsin karşındaki süs,
Ardından gelse de güz,
Sen yine bahar, yine yaz.
Kışta da buldun ayrı haz.

Ve diledin:
Heyecan gitmeden,
Can kendinden geçmeden,
Sevgi pınarı dibe ermeden,
Gidivermeyi bu alemden.

Kolay olmasa da, demek ‘Elveda’,
Ve yollara, ‘Merhaba’,
Bir bedevi misali,
Yar kollarsın,
Biraz orada, biraz burada.

Fireko; 30.04.2010

Talepkar şiir :)

2010-04-28T15:56:00.000-07:00

İstemek çok önemli.
Vaktiyle istediklerimden ne kadar çoğu bahşedilmişler,
Dönüp baktığımda maziye,
Veya yaşıyorken zahirde,
Tek tek selam ediyorlar,
Verilenler, verilmekte olanlar.

İsteyeceksin.
İstemeyi bileceksin.
Bir köşede yapıcı kumrusu gibi sinmeyeceksin.
Gelenlerden gidenler olursa
Yenileriyle boşluklar dolacak.
Buna önce sen kani geleceksin.

Son nefese kadar
Israrla isteyeceksin.
İstemeyi bileceksin.

Fireko, 28.04.2010

İyi günde tamam da, kolaysa kötü günde de:)

2010-04-28T14:51:00.000-07:00

Kıymetli bir arkadaşımdan gelen paylaşımın düşündürdükleri:

''Aşk' dar zamanda aşk, 'dostluk' dar zamanda dostluk'. Keyifte, meşkte ve afiyetteyken birilerinin yanında olmak değil, zorluklarla sınavları verebilmek maharet.

Biz lisansda okurken 'Psikoloji 101' diye bir ders vardı. Farklı farklı bölümlerden insanlar bu dersi alır ve rahatlıkla verirdi. Ve o dersen AA almış olman, ortalamayı desteklemek ve kültürel açıdan kendine artı değer katmaktan çok öte birşey değildi (şahsi fikrim). Oysa zahmeti, meşakkatiyle ün salmış bir dersde başarılı olunduğunda, durum başkalaşırdı. Sen, zoru başarmış olduğunu, kapasiteni ve 'hayat' ta, senin neler başarabildiğini idrak ediyordu.

Ve 'hayat' sınavlarla dolu bir okul gibi. Sürekli öğreniyoruz, sürekli öğrendiklerimizle ilgili sınanıyoruz. Kısacası farklı farklı alanlardan sınavlara tabii oluyoruz. Bu sınavlar sırasında 'has'ı da, 'pas'ı da anlıyoruz. Hayat haslarıyla da, paslarıyla da güzel. Yeterki yaşamasını ve değerlerin kıymetini bilebilelim.

Annemin kuzenlerinden birinin bir lafı vardır. Çok severim.'Maymunum oynarken, kazanım kaynarken'der.

Hayat, dostları, gerçek hayat arkadaşını, 'has' insanları dar zamanlarda fark ettirtebiliyor. 'O' ana kadar değerini anlyamadıklarınız, sinenize dolmaya, 'O' ana kadar bağlandıklarınız da rengini salmaya başlayabiliyor. (Dara, zora kalmadan 'değerleri' fark edenlere 'ne mutlu', öylesi de oluyor, 'yok' değil.)

Düştüğünde, tökezlediğinde, afallayıp, zayıf ve naif olduğunda, yanındakiler kadar oluyor, 'hazinelerin'. Yanındakilerle birlikte, sana kalanlar kadar oluyor, 'kazançların'.

Artısıyla, eksisiyle, iyi günde olduğu gibi kötü günde de birlikte olduğumuz tüm 'Canlar' ı verene, ve varlıklarıyla mesut edenlere, TEŞEKKÜRLER, ŞÜKÜRLER, ŞÜKRANLAR:)

Rengi atanlara da, renk saldıkları için teşekkürler:)

Deva

2010-04-27T10:25:00.000-07:00

Bazen bir el uzanır,
Tutup kaldırmak ister seni yerinden.
İhtiyacın olsa da o anda,
Yazgılar buluşmazsa, el havada kalır,
Sen durağında.

Kimi zaman seni tamamen sarandır, gelen sesleniş.
Tüm yaralarına derman zannedersin.
Kim bilir, belki en büyük ızdırabın neferidir.
Ferahlar için, sen hekimini bekleyensin.

Var olmuşsa veba,
Bulundu ona deva,
Sen de sıkma bu canı,
Elbette gelecek şifa.

Fireko, 27.04.2010

Olana

2010-04-21T15:39:00.000-07:00

Varolup ta, dağlayanları,
Can evimden vurup, bağlayanları,
Rahmetin yollarına daldıranları,
Teşekkür ve şükürle ananlardanım.

Her bir sonda, başlangıç bulanları,
Bittiği anda dirilip kalkanları,
Çıkmadık cana hak tanıyanları,
Saygıyla selamlayanlardanım.

Sözü ve özü bir olana,
Ruhunu hür ve gür kılana,
Gereksiz zahmeti tanımayana,
İçin için imrenen bir fidanım.

Fireko, 22.04.2010

'Ben' di

2010-04-20T15:54:00.000-07:00

Ben beni bir yerlerde bıraktım.
Öyle bir bıraktım ki, ne o yer hatırımda, ne de zaman.
Tekrar o ‘ben’i bulmak istesem de arada,
Olmuyor, seçemiyor hislerim öteleri.

Orada, bir hayat bıraktım.
Binlerce göz yaşı, yüzlerce kahkaha.
Vaktiyle içimde büyümüş olanlardı, geriye kalanlar.
Ve seneler içine sığdırılanlar.

Bir ‘ben’ di geçmişte terk edilen.

Ayrılık istenmemişti,
Amaç bu değildi.
Zaten ayrılıklar ne kadar arzu edilirdi?

Günler, aylar, seneler geçti üstünden.
Kimi zaman saatlerin bitmek bilmediği,
Kimi zaman siyahın beyaza ermediği vakitler.

Bir ‘ben’ di ki, şimdikinden hem farklı, hem değil.
Hem canlı, hem ölü.
Hem nevruz, hem de güz.

Kısacası o da; ‘ben’di.
Ve sislerin ardından arada el edendi.

O; ‘ben’di.
Acıttığı gibi yeşerten.
İnlettiği gibi güldüren.

‘Ben’ di, benden olmayana dönen.
Ve hiç yaşanmamıştı, bir yandan da kanıma işlerken.

Var olduğu kadar, yoktu.
Baktık bunca tezatlı vaziyet yordu.
‘Ben’ benden koptu,
Her parçası ayrı bir ‘ben’ oldu.

Fireko, 21.04.2010

Biii

2010-04-19T13:12:00.000-07:00

Gidiyorum gönlüm huzur içinde.
Zihnimdekiler silinmeksizin tadım yerinde.
Ve senin sevgin taaa en derinde.
Herşey gönlünce olsun ömründe.

Fireko; 19.04.2010

Kafi

2010-04-14T16:14:00.000-07:00

........................................
.....................................

..............................
...........................

Bir zorlama, horlama ve sıkma değil, yaşadığım.
Yaradılışıma uygun olanda kendini bulmak hali.
Özüme, mayama, canıma ait olanlarla yoğrulmak kafi,
Bunlar hem baki, hem kani.
Yeter ki kendi kendine takılmasın bu fani.

Fireko, 15.04.2010

‘Bir’ e varsan

2010-04-10T13:52:00.000-07:00

Eğer gideceksen gelme,
Olduğun yerde güzelsin.

‘Bir’ olacaksak gel,
O zaman ruhunun varlığıdır, bana yeten.

Mekana değil, hayata bakıyor gönlüm.
‘Bir’ olunduğunda ruhlar hem hürdür, hem bağlı.

Madde değil, manadır bağları kuran,
Metalar aleminde mesafeler olsa da, arada duran.

Ve esas olanda bu dur.
Zira tüm seyahat ‘mana’ da son bulur.

Fireko, 10.04.2010

'Olacak bu iş'

2010-04-03T17:20:00.000-07:00

Başlangıçlar, gözünde işleri ve meseleleri büyütmeden kolları sıvayabilmek önemli. 'Olacak bu iş' diye başladın mı ve niyetin halisse, alnının akıyla o işin içinden çıkıyorsun. Sonuç ille de gönlündeki, fikrindeki gibi değilse de, kısmetindeki gibi olacaktır. Tabii bu dediğim kadere, kısmete inananlar için daha anlamlı:).

Bugün bunu bir kere daha yaşadım. ‘Nasıl çıkacağız bakalım bu işin altından diyip?’, bir gayret giriştiğimiz operasyon başarıyla sonuçlandı. Darısı diğer girişimlerimizin başına i :)

Halimiz biraz 'Fear Factor', biraz 'Wipe Out' gibi oldu amma, sonuçta iyi oldu:)

Teşekkürler

2010-03-25T15:40:00.000-07:00

Bilmem bir soluk daha olur mu? Yeni bir günü karşılamak nasip mi? Bunların bilinmezlikleriyle geçti ömür ve dahası da varsa, aynı bilinmezlikler bilinirlikler alemine geçene kadar sürecek. Bildiğimse bana bahşedilenler (en azından bilebildiklerimi düşündüklerim). En kıymetlilerimin neler olduğuna karar vereli çok oldu. Tekrar tekrar sorguladığımda zihnimi ve ruhumu hep aynı cevaplar, aynı kapılar. Bunlardan yüzümü sürekli tebessüm ettirenler benim biricik kahramanlarım; anneciğim ve babacığım. Onlar çocukken de kahramanımdı, hiçbir eksiksiz hatta çok daha katlanarak bu yaşımdaki ve var olabilecek her anımdaki kahramanlarım. Bugün annemle telefonda konuşurken bunu ona da söyledim. Eğer kısmet olur da yarın sabah babamı görürsem ona da ilk sözlerim bunlar olacak. Sorarlar bazı yerlerde, ‘Kahramanınız kimdir?’ diye. Bunun cevabının kendimi bildim bileli değişmemesi, öyle iki değerin bana bahşedilmesi sonsuz teşekkürleri gerektiriyor (kendimce, İremce :) ).
Ve ben onları verene, verilenlere daha da güçlü olarak teşekkür etmek istiyorum.

Her şey için çok teşekkürler.

Uzun zaman sonra

2010-03-22T13:03:00.000-07:00

Olmaz kırıntılar

Sen benden geçeli çok olmuşta, fark etmemişsin.
Sona kalan kırıntıları 'ben' sanarak selam etmişsin.
Oysa kırıntılarla yetinemeyecek kadar büyük yüreğim.
İyisimi kendimi başka yollara vereyim
Fireko, 21.03.2010

Ömür

Biraz şiir gibi,
Biraz masal.
Zaman zaman kısa öyküler,
Denemelerle aralarda molalar,
Olur sonu roman,
Kimisinin ömrüyse yazıyor, destan.
Fireko, 21.03.2010

Eksik veya basit, uzun zaman sonra mısralar geliverince ruhuma, paylaşmak istedim ilgilenecek olanlarla:)
İlham verenlere teşekkürlerimle
Fireko, 22.03.2010

Kendi gibi bilmek

2010-02-28T08:17:00.000-08:00

'Kişi karşısındakini kendi gibi bilir' derler. Son zamalarda yaşadıklarım bu sözü doğruladı. Ve uzun zamandır akademik çalışma, yazışmadan ötesini bırakmış olan ellerim bu satırlar için klavyeyle buluştu. Doğrucuysan 'doğrucudur muhatabım' diyorsun, oyuncuysan 'oyuncu'. 'Karşımdaki kimdir aslında?' demeden, kendininkine benzeyen kostümü yakıştırıyorsun ona. Sonrasında ölçüler, renkler tuttuysa ne ala, ya tutmazsa? Her durumda da güzel hasletler bezenmiş 'sen' ile karşılaşırsan, oluyorsun mualla.

YANDI GÜZELİM ORMANLAR.HABERİNİZ VAR MI???

2008-07-22T07:30:00.000-07:00

Ergenekon, Estergon, Altaylar, Bayrampaşa,İran-Amerika-İsrail, v.b.,v.b.,v.b....Bunlar gündemi saradursun, haberiniz var mı, yok olan yarınlardan? Hem çocuk doğurun olsalarda birer tane her hanede. Hemde sadece 'vah'larla yetinin orman yangınları denildiğinde. Bilinçlilikmiş, aydınlık fikirlilikmiş, eğitimlilik okumuşlukmuş miş muş ta fuşşşşş...... Hayat gitmiş, can bitmiş, beşer buna vakıf olabilmiş mi??? Geldim bir yaşa, şahit oldum hektarlarca ormanın yok oluşuna. Gözümün önünde yandı pekçoğu; İzmir- Yamanlar, Teleferik, Balçova, Selçuk,.Kuşadası-Dilek Yarımadası(Kalamarki-Milli Park), Güzelçamlık, Yavansu. Bir yaz veda ettiğim Marmaris korularına, günlük ağaçlarına.Bir sonrası olmadı buluşmanın, öksüz kardeşleriydi karşılayanlar mahsun duruşlarla. Bu serzenişleri yaparken 'İrem', yanmakta Menderes'de ormanlar. Geçen ay kaybedilenlerdi, yaşıtım ve ellerimizle diktiğimiz Selçuk'taki ağaçlar. Gitti giden, kalanları koruyalım. Yoksa, olmayacak yarını, bugün doğsada kardeşimin yavrusu.

Hakkını vererek

2008-02-05T03:30:00.000-08:00

Çiçeğin, kelebeğin ömrü kısa.
Oysa;
Doğuverdin mi bir kere,
Çınar olacaksın veya söğüt.
Dallanıp budaklanacaksın.
Köklerini salıvereceksin.
Sağlam bir gövdeye, zinde yapraklarla renk verip,
Sarılacaksın toprağına.
Yıkılmayacaksın esse de çılgınca; rüzgar.
Ve yakılmayacasın çarpsa da yıldırımlar.
Baltalıyana direnecek,
Kemireni öteleyeceksin.
Asırlarca durarak ayakta
Yaratılmışlığının hakkını vereceksin

FİREKO;05.02.2008 Anneme, babama ve onlar gibi sağlam tüm güzel insanlara

Seveceksin

2008-01-14T07:06:00.000-08:00

Sevmesini bileni,
Çıkarsız seni gözeteni.
Parayı pulu efendisi görmeden,
Önce sağlık, sonra sevgi gelir diyip,
Gerisine ihtiras etmeyeni.
Göz yaşları yüreğine inip,
Sağnaklarına inananı.
Hatalarını da, doğruların gibi kabullenip,
Senin sadece bir insan olduğunu bileni; SEVECEKSİN.
Ve sonunda; SEVİLECEKSİN.

FİREKO;14.01.2007

Tatil Dönüşünde

2007-12-24T01:42:00.000-08:00

Ekin

Hasat zamanı hüsran yaşarsan,
Ekmedin de, kaldın sanma.
Sınanabilirsin, emek verilenlerden.
Biçilecek pekçok mahsül beklerken,
Don gelir,
Kuraklık kavurur;
Heba olur beklediklerin.
Dünya hayatı değil midir,imtihan.
Kimi zaman da, hasatlarla gelir zorlayan.
FİREKO;24.12.2008

Geçerliliği Sürekli Olan Yazı

2007-10-31T05:43:00.000-07:00

İrem Konyalıoğlu[PSY1999]
Tarih: 12 Ksm 2004 13:19 Mesaj konusu:

Daha önce farklı bir forumda iki ay önce yazdığım bir yazımın, gündemi halen içeriyor olduğunu görmek ...... Var olmasını ümit etmek, var olacağına inanmak. Allah tüm insanlığın yardımcısı olsun. ................................................................ Sabah Osetiya da gerçekleşen katliamı anlatan bir sunum geldi bir arkadaşımdan ileti eki olarak. Kesildim, kaldım. O an bu an işe aklım gitmedi. Alt üst oldu içim. Göz yaşlarım içime akıyor. Durduramadım. Zulüm zulüm doğururmuş. Bir yerde okumuştum ‘Biz kendi kendimize zulüm edenler’ olduk diye. Bu dünyanın gördüğü kaçıncı katliyam, kaçıncı acı. Yüreğim dayanmıyor. İçim kan ağlıyor. Allahım insanların acımasızlığına son ver diyorum. Maddi çıkarlar, menfaatler için ölenlerin, sönen ocakların, yok edilen istikballerin sayısını tahmin bile edemiyorum. Nasıl bu kadar vahşi, nasıl bu kadar cani olunabiliniyor? Değer mi? Değmez. Hiçbirşey, hiçbir zaman, bir cani için bir gemi insanı feda etmeye değmez. Yapamazsın. Bir gemi dolusu cani için de bir masumu feda edemezsin. Kimine göre duygusal yaklaşım olabilir. Devrimler, ihtilaller kansız olmaz denebilir. Ne yapabilirim yüreğim kaldırmıyor, istikballerin istikballer yok edilerek yapılandırılmasını. İster savaş , ister terör. Nazarımda tümü katliam. Dünyayı tanımaya başladığımdan bu yana nedir bu acıların hikmeti diyorum. Ve hep aynı yere varıyorum; zulüm zulümden doğuyor. Çocuktum, hergün televizyonda bir büyük elçimizin, görevlinin veya başka başka birçok kişinin, bir takım terör örgütlerinin kendilerini ispatlamak adına öldürdüklerini dinliyordum. Güneydoğu da kaç köyün yok olduğunu, kaybedilen umutları izliyordum. Irak-İran hep savaş halindeydi, babama sorardım; ‘hem din kardeşleri, hemde nasıl oluyor sürekli savaş var’ diye. Afganistan-Rusya, Filistin-İsrail. Güney Amerika da 13 yaşında çocukların bazuka atışları yaptıklarını aklım almıyordu. Seneler geçiyordu ve katliamlar çoğalıyordu. Hergün bir öncekinden fazla, hergün bir öncekinden daha acı. Kökene inince hep madde menfaati, hep çıkar ilişkisine varan ana sebepler. Bosna Hersek ten gelen amatör kamera çekimlerini seyrettiğimde orta okuldaydım, ‘Allahım nasıl varlıklar bunlar ki, acı üretiyorlar’ demiştim. İlk defa simultane çevirileri duyduk, Amerika Irak’a girdiğinde. Afrika da sürekli bir kabile yok olup gidiyordu. Geriye sakat çocuklar kalıyordu. Cezayir, Libya; 21. yüzyıla yıpranmış ümitlerle giriyor, kutsal topraklar kabul edilen mezapotamya ‘asırlardır kanla sulanarak daha değerli kılınır’ mantığımı vardı bu tanımlayamadığım varlıklarda. Yeni yetişme çağlarında ses vermek gerek yetişkinlere, birileri dur diyemez mi canilere düşüncesiyle, Bosna Hersek ten Türkiye’ye gelen, ailelerini kaybetmiş arkadaşlarımla yürüsek mi, yazsak mı dedik.Başınız derde girer, çocuksunuz siz dediler. Yetişkinler neler yaptılar? İstanbul’a her gelişimizde bir yerlerde teröre kurban gitmeyiz inşallah diye düşünürdüm. . Mısır çarşısına her girişte şehadet getirdiniz mi? Biz getirdik. Birgün korktuğumuz bizim değil ama başka masumların başına geldi. Gayrettepe de dedemin evi emniyet müdürlüğüne yakındı. Gün gelipte bombalandığında, İstanbuldaydık. Patlamanın sesi halen kulaklarımda. Kuzenim doktor asteğmen olarak yaptı vatan görevini. O çok neşeli adam, halen suskun durgun, en az on sene geçti askerliği biteli. Sakat kalan gazilerimizi görünce, ne için oldu bunlar, bu hallere gelmelerine sebep olarak ne gösterilebilir diye düşündüğümde, cevap hep meta meta meta. İnançsızlık insanları nasılda karartabiliyor. Manayı kaybettiğinde nasıl da madde tüm değerleri yok ediyor. 11 eylül oldu, onbinlerce insan ölüme ve dünya eleme sevk edildi. Herkes birbirine güvensiz, ürkek bakışlarla bakmaya başladı. Yine Irak, yine Rusya, Çeçenistan, Filistin. İstanbul değimliydi kışın çığlıklar ve göz yaşıyla çınlayan. 28 yıllık yaşam tekrarlanan ve acısı artan katliamları izleyerek geçti. Hayat zaten zor, umutlarla tutunuluyor. Gelgeç meseleler için, tükenip yok olacak sınırlı kaynaklar, metaları elde etmek uğruna, ÜMİTLER, GELECEK, SEVGİLER nasıl bitirilir. İnsanlık bunu kendi kendine hazırladı diyor, içimden bir ses. İnançsız, materyalist zihniyetlerden başka ne beklenebilir. Gönül sesi susmuş olanlardan bunların gelmesi çok mu zor? Dünya sorguluyor bunlar neden, nasıl çözülür diye. ‘Sprituality and Religious Belief should be solution’ deniliyor. Papa da, o da, bu da bunu diyor. Ve halen birileri manayı yok edip meta bağımlılarını üretmeye devam ederek zulümleri arttırma adına faaliyet gösteriyor. Hayatta hiçbir şey meta için feda edilmeye değmez. Bunu bilir bunu söyler gönlüm. Değmez, değmez, değmez……………..

Fatma İrem KONYALIOĞLU 10.09.2004

Gunce

2007-10-19T05:19:00.000-07:00

Gelecekten feyz almış geçmiş karıştı günüme.
Tekrarları sahneliyormuşum gibi gelse de, zaman zaman.
Seneler öncesinde aşamadıklarıma, şimdilerde selam etmediğimin hazzını duyuyorum.
Hamlığı terk etmeye başladığınla, lezzetine eriliyormuş yaşamın.
Ve 'her yaşın keyfi başkadır' kelamı doğruymuş.
Yeni doğan gün sürerken, yaşam bitmesin istiyorsun ve diyorsun; 'henüz erken'.
Yaşın, ister seksen olsun, isterse yirmilerde gezen.
FIREKO;19.10.2007

Bye & Hi

2007-08-10T05:41:00.000-07:00

Hayat 'bye' lar ve 'hi' larla dolu.
Bir cenaze, bir düğün,
Bir ölüm, bir doğum,
Bir acı, İKİ mutluluk.
Bazen bir-bir,
Bazen bir-İKİ.
Sanırım, bir-sıfır,
Veya sıfır-sıfır yok.
Anladığım kadarıyla,
Büyük insanlarda sayı çok.
Küçük adamlarda hane yok....
Ve büyükler küçüklerle karşılaşınca maç zevksiz,
İki büyük başbaşa koyunca, lezzet oluyor; eşsiz.

FİKO(10.08.07)

Bahadır adında arkadaşım vardı

2007-07-22T08:08:00.000-07:00

21.07.2007 günü, özel anlamlar yüklediğimiz bir arkadaşı kaybettiğimizi öğrendik.İzmir'de yetişen insanların, İzmir fuarını ziyaret edenlerin tanıdığı tatlı bir dosttu. Onun ismi; 'Bahadır' dı. Haberi dün akşam duyduğumda, 'Çocukluk arkadaşımı kabettim.' dedim. Kimileri için sadece bir fil ve otçul hayvalardan biri olabilen Bahadır; İrem'in çocukluk hatıralarıydı. İlköğretime başlayana kadar her cumartesi günü beslemeye gittiğimiz, tüm hafta boyunca ona götüreceklerimizi hazırladığımız ve birgün evimize gelebilmesi için planlar yapıp, hayaller kurduğumdu; Bahadır. Bahadır, şu anda hayatta olan ve olmayan birçok sevdiğimle ortak muhabbet paydamızdı. Kendimce, çocukluk hayallerimi anlattığımdı. Benim için; 5 yaşındaki İrem'in ışıl ışıl bakışları, tertemiz ve kırılmamış ruhu, kısaca; çocukluğumdu. Bizim eve hiç gelemese de, varlığıyla hatıralarımı birlikte sakladığımdı: Bahadır. Ve herkes gibi o da gitti. Bahadır'ı çok sevmiştik, bir bağ kurup, ona kendi hislerimizden yüklemiştik. Onun gidişi; senelerin geçtiğini, büyüdüğümüzü ve bir zamanlar nasılda saf ve masum olduğumuzu tekrar fark ettirdi. Kocaman cüssesiyle koşuşunu, çerez ve meyve yiyişini, hortumunu kaldırıp şahlanışını, koca kirpiklerini kırpıştırarak bakışlarını ve hepsinden öte; küçücük bir kıza yaşattığı mutlulukları hiç unutmayacağım.

Anladım

2007-07-03T02:40:00.000-07:00

İstikrar aradım, hayatta.
Kendimde, bu doğrultuda yaşamaya çalıştım.
Hayran olduklarım vardı,
Başları ve sonları bir olamadı, kimilerinin.
Çıktıkları yollardan başkalarına daldılar,
Veya yan yollar oldu tercihleri.
Oysa, imrendiklerimdiler.
Erişebilir miyim, dediklerim.
Bir, iki, üç; derken
Bir yandan, kendimi yontmaya çabalarken,
İnançlarım oldu zedelenen.
Aslına bakınca;
Öğrenilen:
Takılınamazmış bir diğerinin hatasına.
Önemli olan; sendeki malzeme.
Herkes ve herşey eğri bile olsa,
Doğruluğuna inandıklarını yaşayabilmek maharet.
Kimselerin yaptığı kimseleri bağlamadan,
Yüreğinin yelkenlerini açabilmek,
Ömür denilen tarlanın boylarına.
Rüzgarını bilerek,
Doldurabilmek kanatları, tüm fanileri bakileştirmek adına.
FİKO(Fatma İrem KONYALIOĞLU; her daim hayran olduklarım ve anladıklarıma, 03.07.2007)

Dosta

2007-06-29T02:07:00.000-07:00

Gönlüne ve fikre takıl.
Yakalayabildiğin her tarafından,
Doya doya yaşa hayatı.
Dünya ömrü kısa,
Dostluksa ebedi.
Şimdilik ertelenenler,
Sadece fani.
FİKO(Fatma İrem KONYALIOĞLU; bir dosta selamdan, 29.06.2007)

Sıcaklarda serin hayallerden

2007-06-22T03:30:00.000-07:00

Sabahleyin bir arkadaş muhabbeti sırasında yazdığım bir iki cümle, hoşuma gitti. Paylaşmak istedim. Balık avlamaktan konuşuyorduk. Bir anda ötelere gittim.
Ve yazılanlar; 'Sonbahar kışa bakarken balık avlamayı severdim. Karaburun'a gidersin. Olmuşsundur lahana bebek ve rüzgar eser götürür tüm pürüzleri. Berrak suların çırpıntısından kısmet gelsin beklersin:) '. İrem den; sıcakhavada serin hayaller:)

Bakış

2007-06-15T10:48:00.000-07:00

Dört ana elementi taşır beden.
Su, toprak, hava ve ateş.
Derler ki mayamız toprak,
Gidilecek asıl yatak.
Sularla şekillendi yaşam.
Bir damladan seller aldı tavan.
Ve havaya kavuşunca mekan,
Başladı sonsuz figan.
Ateşle, pişti kor oldu.
Bir kıvılcım; ya nur, ya da köz koydu.
Sonunda gönül, fikir, zikir doğdu.
Daha zaman vardı derken,
Bilmem ki ruhu neler alıkoydu??
Fiko;14.06.2007

OKS'den

2007-06-06T05:30:00.000-07:00

Hep yardım sever kalın.
Hep kollayan, hep saran.
Son kişi de olsanız evrende, böyle olan.
Siz kalın böyle; bozulmadan ve yok olmadan.
FİKO(06.06.07; yardım sever bir grup insana)

YAZA GİRERKEN

2007-06-01T01:44:00.000-07:00

Ruhum izinde, zihnim işte, gönlümse sevenlerimde.
Baktım ki bu halde dinçim, huzurlu dünyamda mutlu bir 'HİÇ' im:)
Sığınılacak olanı da, gelenleri ve gidenleri de bilip, idrak edince erişiliyor bahsettiklerime.
Tavsiye edilir, can bedendeyken YAŞAYINIZ.

İrem;01.06.07

Yolculuktan

2007-05-08T03:34:00.000-07:00

'Ebediyen 'Elveda' i.. Hayatımdan gidenlerin hepsini ruhumdan da gönderiyorum i.. Bir bağ, bir irtibat, bir anımsatıcı olmayacak hale geçerek kurtuluyorum. Zihin ve gönül yorgunluklarıma, uykusuz gecelerime, iç sıkıntılarıma elveda diyorum. Bir kez daha büyüdüm, bir kez daha öğretileri sepetime koydum, başımı ileri çevirip yola koyuldum. '
Bunları yazabilecek kıvamlara gelmek kolay olmuyor. İçindekileri bir iki günde öğütemiyorsun. Kendini sorguluyorsun, kimseleri değil; kendini kabahatli buluyorsun. 'Karşındaki' gibi algıladıklarının, yaşananlarda sadece rol verilenler olduğunu düşünüyorsun. 'Asıl olan hikaye' diyip, hikayenin hatta romanın kendin olduğunu özümsüyorsun ve iç huzurunun yenilenişine vesile oluyorsun. İçinde burukluk kalmadan, kızgınlık, hiddet ve şiddet güruhlarını benliğinden atarak, tüm insani erdemlere yaklaşma çabalarıyla pür muhabbete dönüşüyorsun. Yaşamının yeni bir boyutuna, yep yeni ve daha güzel bir insan olarak geçiyorsun. Ve diyorsun ki;'teşekkürler; geçmiş zamanda rol dağıtılmışlara’.

Fatma İrem KONYALIOĞLU; 08.05.2007

İremce Kemce

2007-04-16T04:50:00.000-07:00

14.04.2007 günü insanımız birlikte nasıl yürüneceğini gösterdi. Yürüyebiliritemizi fark etmişken durmamak gerek. 'Kendimizi bildik bileli yaşanan, PKK terörüne son verilsin' yürüyüşü için milyonlar olarak yürüyelim. Geçen gün bir çalışanımızın kuzeni Şırnak'ta gece nöbetinde şehit oldu. Medyaya yansıtılmayan kayıplardan birinin uğurlanmasına şahit olduk. Niceleri böyle gitti, gidenden fazla sayıda kimbilir kaç kişi sakatlandı. Zihinsel olarak engellenenden, yatağa mahkumiyet verilenlere kadar bir çok pırıl pırıl insan ziyan oldu. Yok edilen köyler, bitirilen hayatlarsa cabası. PKK terörüyse 'kürtlük' davası olarakta lanse edilemez, kayıplardan çoğu kürt vatandaşımızdı. İster er, ister geçmişteki mezra veya köy insanı, ister polis, isterse Ahmet-Mehmet ve nicesi; aralarında bir sürüsü de kürt kökenli vatandaşımızdı. Birilerinin cebi dolsun diye ziyan oluyoruz, her an canımızdan bir can daha kaybediyoruz. İstikbalimizden, kim bilir neler yitiriyoruz??? Birileri yitirmişse insanlığı, kaybedilmeyenlerle birlikte, kayıpları önlemek için de toplanalım. Bir başka terör için de meydanlarda milyonlar olalım; TRAFİK KAZALARI. OM sitesinde bu sebebe başlıklar atıldı. Herkes her ortamda serzenişte. Boray URAS'dı yolları tepen, evlat acısıyla seslenen. Madem yürüyebiliyoruz yüzbinlerle ,'TRAFİK TERÖRÜ'ne de çekelim dikkatleri. Bir nebzede olsa etkiler yolları kan gölüne çevirenleri. Maganda kurşunu, kapkaç madurluğu, töre cinayeti, ailede şiddet ve ortaya dökülebilecek nice sosyolojik-toplumsal ve bir o kadar hayati sorunlar için. Yukarıda bahsettiklerimin hepsi cana dokunan meseleler. Can olmadan, yaşama dairleri bilemeyeceğimize göre, CANA DOKUNANLAR İÇİN de yürümeli meydanlarda. Bin, on bin, yüz bin değil, 70 milyon yürüsek ancak yeter. Geç kalınmış yürüyüşlerden bahsetmiş olsakta, zararın neresinden dönsek kardır. Zamanı ve beraberinde istikbali yitirmekse; zarardır.
Not: Bahsi geçen konularda; mahalli ve bölgesel olarak, katılımcısı on binlere varmamış pekçok yürüyüşün yapılmışlığını bilmekle birlikte, bir ülkenin toplu hareketini düşünerek seslenmek istedim.
Fatma İrem KONYALIOĞLU

Üfürükten-köpükten

2007-02-27T05:43:00.000-08:00

Bugün mail kontrol ederken, üç kadının Irak'ta idam edileceğini öğrendim ve durumu protestoya çağrı mesajı ile karşılaştım. Hergün ortalama 30+40+.... insanın, kadın-erkek-çocuk fark edilmeksizin öldürüldüğü katliam ülkesinde bu kadınların idam nedeni nedir? Beyan edilen sebep tipik dava açıklaması;"halkın refahına karşı suç" işleniyor olması. Sıradan ve geçiştirme bir açıklama. Boşanma davalarında da; 'şiddetli geçimsizlik, kültür, fikir ve yaşam farkı var' denilmesi gibi. Bu kadınların idam nedenini, mevcut medya açıklamalarından daha fazlasıyla bilen var mıdır?
Kadınlar ve çocuklar; en kolay ve bozuk para gibi harcanabileceği düşünülen varlıklar sanırım. Elbette hayvanlar ve bitkilerden sonra. Harcayanların kadınlar olabilmesi de, olayın dramatikliğini arttırıyor. Tüm ziyanların ardındaki temel nedeni araştırsak; nefsi-meta bağımlısı sebepleri bulacağız. İnsandır; yaşamının devamı için değil-zahiri zevkler ve gel geç olanlara kulluk sebebiyle, olur olmaz kıyımlar, kıyametler, felaketler yapanlar. Özetle; üfürükten-köpüktenler için kaybettik; zahmetle yetiştirilen, özenle yaratılan, eşsiz sanat eseri ve değerli olanları (insanları, ormanları, yok olan bitki-hayvan türlerini, v.b.). İsyanım var; kıyımlara, 'kadının ve çocuğun' yanlızlığına, kendi kendilerini bile sahiplenmeyenlere, herkesden önce birbirlerini yiyip bitirenlere, tüm bunları yaşarken susup kuytusunda gölgelenenlere.......

Yaşama dair günden gelen

2007-02-22T01:29:00.000-08:00

Günden gelen mısralar; hayata dair, yaşama dair.

Hülya

İnsanlar ve insanlar,
Ve insan olmayı bilemeyen canavarlar;
Yaşamı farklı kollardan sarmışlar.
Çeşit çeşit saldırılarla ruhları ve canları yarmışlar.
Sanmasınlar ki, kalır onlara dünya!!
Sanmasınlar ki, yok oluşları hülya!!
Saltanatlar baki kalmaz,
Niyetler halis olmazsa.

Fiko (Fatıma İrem KONYALIOĞLU) 22.02.2007

Hatırlarmısın vardı Tombi, Olsun Biraz da Hobi :)

2007-02-22T01:20:00.000-08:00

Merhaba

Hatıralarımı canlandıran ve tebessüme vesile balıkçılıkla ilgili bir haber okuyunca, değerli ilham melekleri uğradılar. Bir iki mısra bırakıp ruhumu mesut kıldılar.

Oltalar fora
Kahveler termosda.
Arkadaşının sohbeti, çayla.
İster sülükle, ister Sardalye ile avla,
Felekten bir günü, balıkta tavla :)
Fiko (16.02.2007, Fatıma İrem KONYALIOĞLU)

İyi günde, kötü günde

2007-02-13T04:30:00.000-08:00

Can dostlarımdan biri, birkaç günlüğüne İstanbul’a geldi. Sıkıntılı olduğum anlarımdaydım ve yanımda olmak istedi. ‘İyi günde, kötü günde ve her zaman’ benimleydi. Pek çok güzellikleri, zor gelenleri; iki kız kardeş, iki yoldaş olarak yaşamıştık. Düşündüm; geride bıraktığımız seneleri, birlikte gülüp, birlikte ağlayışlarımızı, sırlarımızı ruhlarımızla kaplayıp, ebedileşecek kardeşlik bağımızı i.. Dostluğumuz içten ve özden bir muhabbetle başlamıştı, sevgiyle ve samimiyetle yoğrularak haslaşmıştı. Yeri geldi, sefamızı çektik, zaman oldu; cefada birlikteydik. Eleştiren de, seven de bizdik. Yaradan dan ötürü yaratılanı sevmiştik ve karanlık gecede, insan suretinde yıldızı olanlardandık. Sevgililer günü kutluyor insanlar. Kutlasınlar. Moda olduğu için değil, birileri yönlendiriyor veya tüketim toplumundan esinlendik diye değil; insanca sevilebildiği için kutlansın, ‘Sevgililer Günü’. Sadece cinsiyet unsurlarıyla kısıtlandırılmadan, tüm muhabbet kaynaklarını içeren şekilde kutlansın. ‘İyi günde, kötü günde ve ebediyette de birlikteyiz’ diyebilenler için kutlansın. Gönül, insanlığın böylesi sevgileri; hayat arkadaşları, eşleri ve tüm sevenleriyle yakalayabilmesini istiyor.
Bu yazıyı yazdıracak hissiyata vesile olan kişinin de, böylesi hissiyatları yaşattıran tüm sevdiklerim ve sevenlerimin de; sevgililer gününü kutluyorum. Sadece bir gün değil, her gün onlara sevgimi yaşatabilmeyi istiyorum. Tüm bunları yaşananlar şükrediyorum ve ne kadar da şükretsem yetmez biliyorum.

F.İrem KONYALIOĞLU, İstanbul

Birden ve günden

2007-02-06T03:56:00.000-08:00

Dün akşam yolda giderken, bir sohbet sırasında geliveren bir iki mısrayı paylaşmak istedim. Günden ve toplumdan ruha inenlerin bir çıktısı.

Neredeyiz?

Hüsran iklimindeyiz
Acılar içine sevk olmuşuz da, bilmemekteyiz.
Zehri alıp dursak ta, halimizi fark eder miyiz?.

Ziyanlarla solan çiçekler gibi kuruyup gitmesin hayat,
Bunun yarını da var bilerek, idrak edilmeli her an ve her uğrak.

Gelene selam, gidene vuslat,
Feyzine varmak gereken nimetmiş; ömür denilen seyahat.

05.02.07 FIKO (Fatma İrem KONYALIOĞLU)

Birlikte

2007-02-06T03:46:00.000-08:00

Bu hayatta önemli olan: Birlikte kazanabilmek!! Birileri zayıf olduğu için değil; mertçe,yiğitçe, yetkinlikleri ve vasıfları değerlendirebildiği için kazanabilmek. Etrafındakiler, elde olmayan sebeplerle yıkılıp dibe vurduğunda; 'Varsın, aynı anda çizgiyi göğüsleyelim' diyerek, düşeni kaldırıp 'biz benden ehvendir' diyebilmek.Misal; bir koşu yarışı olsun. Başarı; düşenleri yenmek veya düşürerek yenmek değildir.Başarı; eşit koşullarda olabildiklerine fark atıp ipi göğüsleyebilmektir.

Birlikle kazanımlar dolu olsun ömrümüz.

F.İrem KONYALIOĞLU

Akıllı düşman, aptal dost, uzak mı olsun deli toz!!

2007-01-17T04:26:00.000-08:00

Bize hoş gelsin veya gelmesin, herkesden öğrenecek birşeyler var. Kimisinden cehaletin en büyük kötülük olduğunu, kimisinden de kuantum fiziği ve felsefenin sentezini. Biri yaşam, diğeri ilim öğretisi. Her iksinin eğitmenleri farklı kulvarlardan olsa da, herkes birbirinden birşekilde birşeyler öğreniyor. Hoşlanmadıklarımızla olan irtibatlarımızı; istenmeyen e-maillerin veya pop-up mesajların bilgisayar başındayken bize ulaşmasına benzetiyorum. Lüzumsuz veya olumsuz görüyoruz, bunları. Oysa, onlarla karşılaştığımızdan sonra nelerden sakınmamız gerektiği konusunda bilinçli oluyoruz. Elbette bunlar şahsi fikirlerim. Yaşadıklarımdan öğrendiklerim. Böyle düşünmesek, olumsuz tecrübelerimizi kendimize nasıl kabullendiririz, diye soruyorum?

2006-12-29T06:34:00.000-08:00

Bayramın esintisi

Umuttur, nimettir, kısmettir; bayramlar.
Her seferi, ilkine bakan.
Geçmişi, güne, günü öteye katan.
Çocuğun dedeye, dedenin evlada dönüşüdür; bayramlar.
İçten tebessüm, mendil arası gül kokusu, annenin güzelim tatlısı.
Bir ömür sürer, her bayramın anısı.

FİKO;29.12.2006 Kurban Bayramı iki gün öncesi

İstanbul'da 'KAR'

2006-12-26T07:45:00.000-08:00

İstanbul semalarından lapa lapa kar yağmaya başladı. Bu kış, İstanbul'a dolu dolu yağan ilk kar.Harika bir manzara var. Arada bir, kış güneşi gösteriyor kendini, ardından saklanıveriyor. Flört eden genç çift misali, güneşin ve bulutların hali:) Küresel ısınmaydı, kuraklıktı, sıkıntıydı derken derken, nihayet kavuştuk 'kar'a. Arınıyor hava, seyrini tutturmaya çalışıyor mevsim-i kış. İzmir'den Ankara'ya okumaya gittiğim zamanlarda aramın açıldığı 'kar'a, ekolojik dengeler mevzu bahis olunca, muhabbeti arttırdık. Her mevsimin keyfi de, lezzeti de ayrı. Mevsime has güzelliklerin, tükenmeden yaşayabilmesi dileklerimle.

Isık tutanlarımdan

2006-12-26T07:42:00.000-08:00

Nuh'un gemisi
Bir: Vapuru kacirmayin.
Iki: Hepimizin ayni gemide oldugunu asla unutmayin.
Uc: Ileri donuk plan yapin. Nuh gemisini yapmaya basladiginda henuz yagmurlar baslamamisti. Dort: Her zaman formda olun. 600 yasina gelseniz bile birileri sizden cok onemli seyler isteyebilir. Bes: Elestirileri dinlemeyin; yapilmasi gerekiyorsa o isi mutlaka bitirin.
Alti: Geleceginizi yuksek topraklarda kurun.
Yedi: Guvenlik icin cifter cifter seyahat edin.
Sekiz: Hiz her zaman avantaj olmayabilir. Citalar salyangozlarla ayni gemideydi.
Dokuz: Stres altina girince bir muddet icin kendinizi koyverin.
On: Nuh'un gemisi amatorler tarafindan yapildi; Titanik ise profesyoneller tarafindan.
Onbir: Tanri'ya sigindiniz mi istedigi kadar firtina olsun, sonunda sizi bekliyen bir gokkusagi bulursunuz .....